13 เมษายน, 2561
ระหว่างแสงสุดท้ายสนธยา
สีสันตระการตาปรากฏสาย
เป็นเส้นพาดขอบฟ้ากระทบประกาย
แล้วหรี่ลงลับหายสู่รัตติกาล
สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
เข้าไปสู่ความว่างทั้งหมดไม่มี
สัมผัสการบ่งชี้ สถานะ
เรียนรู้อะไรในเรื่องเล่านั้น
กาลเปลี่ยนแปรผัน-ผัสสะ
ก่อรูปรอยร่างระหว่างภาระ
ค่อยเก็บเกี่ยวสภาวะแห่งธรรม
อยู่ไม่อยู่ มีไม่มี อย่างนี้ว่า
เกิดคือก่อต่ออัตตาล่วงถลำ
สุขวิเศษ,ทุกข์ระทมคลี่ครอบงำ
เป็นกงกรรมถักทอสืบเรื่องราว
หลายทางเทียวแต่ไร้ทางระหว่างโลก
ประสานสอดร้อยโศกเมื่อบอกกล่าว
ยอมอย่างไร้เงื่อนไขทุกครั้งคราว
ทางจึงทอยืดยาวไกลออกไป
ตกตายอีกกี่ครั้งยังไม่สิ้น
ก่อนร้างไร้ฟ้าดินสุดสมัย
ปัญญาญาณบรรพชนมากเพียงใด
ดำรงอยู่ เคลื่อนไหวในจักรวาล
สักการะเพื่อนำพาตัวตน-ตน
สู่พลังแห่งหลุดพ้นมุ่งข้ามผ่าน
อาจต้องใช้เวลานับกาลนาน
เพียงเมื่อเริ่มคลี่บานก็น่ายินดี
สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
พ้นเกิดแก่เจ็บตาย มี-ไม่มี
นอบน้อมและพร้อมพลีธรรมบูชา
20 ธันวาคม, 2560
โลกนี้บาดเจ็บเสมอ
บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ไกลห่างออกไป
บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ใกล้เข้ามา
เมื่อไหร่เราเป็นผู้พลาดพลั้ง
28 กุมภาพันธ์, 2561
“การให้พื้นที่แก่ผู้รอดพ้นในการเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เลวร้าย บาดแผลในชีวิต เพื่อทำความรู้จักแง่มุมของผลกระทบ และยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น ไม่ต้องซ่อนเร้น ปกปิด เก็บกดอีกต่อไป ซึ่งต้องใช้ความกล้าหาญ เข้มแข็ง
