13 พฤศจิกายน, 2560
การได้เห็นชีวิตของผู้คนและสรรพสัตว์แวดล้อม ทั้งที่เคยผูกพันรักใคร่ เคารพศรัทธา และไม่ใคร่ได้พันผูก เพียงแค่ผ่านพบและเคยเกื้อกูลกันในช่วงหนึ่งของชีวิตต้องมาตายจากไป
ไถ่ถามถึงแง่งามแห่งจิตวิญญาณ
สืบสายจากบรรพกาลถึงปัจจุบันสมัย
เป็นทางคดโค้งเคี้ยวไกลแสนไกล
ความจริงมันสถิตนิ่งภายในตลอดมา
เป็นทางสองสายทอทอดอยู่เคียงข้าง
ก้าวเดินบนหนึ่งทาง ว่าแสวงหา
ปล่อยอีกทางรกร้างทรุดโทรม
กาลเวลา ยิ่งกัดกร่อนคุณค่าลบลืมเลือน
อาจไม่ใช่ปราศจากซึ่งศรัทธา
แต่อวิชชากล้าแกร่งเข้าขับเคลื่อน
ปิดสายตาเสียจากตะวันและดาวเดือน
เหลือแสงไฟส่องทุ่งเถื่อนอันเลือนราง
กาละเทสะ คุรุ ปัญญาประสาน
กับใจที่พ้องพบพานพร้อมสานสร้าง
พอให้ได้หันกลับมาสู่อีกหนทาง
ที่ทอดทิ้งไว้เรื้อร้างลึกภายใน
นั่นคืออาณาจักรอันแสนวิเศษ
เพียงก้าวหนึ่งต่อเหตุก่อก้าวใหม่
ทางรกพลันปรากฏแสงอันอำไพ
เป็นทางอันสดใสสว่างงาม
กลับเป็นทางสองสายทอดยาวเคียงข้าง
ไปมาได้ระหว่างเพียงปรารถนา-ข้าม
เมื่อปัญญาญาณกล้าแกร่งก็ต่อตาม
หลอมรวมทางไร้นามเป็นทางเดียว
นั่นอาจกลายเป็นอริยมรรควิถี
สานสายใยร้อยพันมีเข้าเกาะเกี่ยว
เรียนโลกเรียนธรรมม้วนกลืนเกลียว
ที่เหลือก็ขับเคี่ยวไปตามควร
นี่ก็คือโลกอันงามพร้อมความหมาย
มิได้มีใดหล่นหายสักบางส่วน
เมื่อทั้งหมดเติมเต็มเคลื่อนกระบวน
คนเป็นคนได้ครบถ้วนอยู่ในทาง
17 พฤษภาคม, 2561
ผู้เฒ่าว่า พร้อมจะออกเดินทาง แม้หวาดหวั่นอยู่บ้างก็ตามแต่ ทุกสิ่งผ่านเนิ่นนานเฝ้าดูแล ถึงผูกพันจริงแท้ต้องอำลา
20 เมษายน, 2561
แสงเช้าสาดประกายมาก่อนหัวรุ่ง เป็นส่วนหนึ่งของความเรืองรองของโลก และสรรพสิ่ง สวนดอกไม้รับแสงกระทบก่อประกอบเป็นความงามมหัศจรรย์ บางมุมแสงอาจรังสรรค์เป็นเสี้ยวเศษแสงอันวิจิตรบรรจง งามนัก ในกลีบดอกไม้มีน้ำหวาน อาหารเลิศหรูของแมลงบางอย่าง และนกเล็กๆ บางชนิด
