17 ตุลาคม, 2560
หาก ‘มนุษย์’ ยังย่อหย่อนต่อการเรียนรู้ และยอมรับ เรื่อง ‘ความตาย’ เสมือนหนึ่งในหน้าที่ที่ทุกชีวิตพึงกระทำเฉกเช่นสัจธรรมบทสุดท้ายแห่งชีวิต เราคงได้แต่ชื่อว่า...
เพียงถ้อยคำถามไถ่ในบ้านเก่า
กับบางเสี้ยวเรื่องเล่าอันสดใหม่
เป็นร่องรอยร้อยรัดโลกภายใน
ทะลุม่านบางใสของกาลเวลา
มิได้โดดเดี่ยวหรือเปลี่ยวร้าง
อาจเงียบงันอยู่บ้างเป็นดั่งว่า
จักรวาลย่ำพลบสนธยา
ทั้งแดดลมไม่นำพาอะไรเลย
มือไม่ได้สัมผัสเกาะเกี่ยวมั่น
สุ้มเสียงก็ไหวสั่นแต่อาจเผย
ความจริงเป็นมาซึ่งคุ้นเคย
คำล่ำลาเพียงเอ่ยอย่างแผ่วเบา
ปรารถนาดีงามตามภาวะ
หากนั่นมิใช่วาระอันหม่นเศร้า
โอบกอดด้วยใจไว้แนบเนา
ส่งเดินทางกลับวัยเยาว์อีกสักครั้ง
ประเพณีพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์
นิรมิตปรากฏการณ์ส่องแสงหวัง
เป็นช่วงขณะอันทรงพลัง
ทุกข์ย่อมไม่อาจบดบังหนทางไป
เพียงถ้อยคำถามไถ่ในบ้านเก่า
เปลี่ยนแปลงเรื่องเล่าอันสดใหม่
ถากถางทางอาณาจักรภายใน
ปลดอ้างว้างสั่นไหวด้วยไมตรี
20 ธันวาคม, 2560
โลกนี้บาดเจ็บเสมอ
บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ไกลห่างออกไป
บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ใกล้เข้ามา
เมื่อไหร่เราเป็นผู้พลาดพลั้ง
28 พฤศจิกายน, 2560
สำหรับรูปแบบงานศพคนเป็นอาจเรียบง่ายมาก มีแค่การกล่าวถ้อยความในใจที่เจ้าของงานศพอยากจะพูดเท่านั้น หรืออาจจัดขึ้นในรูปแบบงานคอนเสิร์ต เป็นทริปเดินทาง