47-0
 

สักการะย

ผู้เขียน: นาโก๊ะลี หมวด: ชีวิตเบ็ดเตล็ด


 

สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
เข้าไปสู่ความว่างทั้งหมดไม่มี
สัมผัสการบ่งชี้ สถานะ

เรียนรู้อะไรในเรื่องเล่านั้น
กาลเปลี่ยนแปรผัน-ผัสสะ
ก่อรูปรอยร่างระหว่างภาระ
ค่อยเก็บเกี่ยวสภาวะแห่งธรรม

อยู่ไม่อยู่ มีไม่มี อย่างนี้ว่า
เกิดคือก่อต่ออัตตาล่วงถลำ
สุขวิเศษ,ทุกข์ระทมคลี่ครอบงำ
เป็นกงกรรมถักทอสืบเรื่องราว

หลายทางเทียวแต่ไร้ทางระหว่างโลก
ประสานสอดร้อยโศกเมื่อบอกกล่าว
ยอมอย่างไร้เงื่อนไขทุกครั้งคราว
ทางจึงทอยืดยาวไกลออกไป

ตกตายอีกกี่ครั้งยังไม่สิ้น
ก่อนร้างไร้ฟ้าดินสุดสมัย
ปัญญาญาณบรรพชนมากเพียงใด
ดำรงอยู่ เคลื่อนไหวในจักรวาล

สักการะเพื่อนำพาตัวตน-ตน
สู่พลังแห่งหลุดพ้นมุ่งข้ามผ่าน
อาจต้องใช้เวลานับกาลนาน
เพียงเมื่อเริ่มคลี่บานก็น่ายินดี

สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
พ้นเกิดแก่เจ็บตาย มี-ไม่มี
นอบน้อมและพร้อมพลีธรรมบูชา

[seed_social]
20 กุมภาพันธ์, 2561

ก่อนเอ่ยคำอำลา

ภาพปรากฏชัดเมื่อแดดสาย กับสายลมพัดใบไม้ไหวฤดูหนาว ใจหวั่นแหว่งวิ่นอยู่บางคราว เผลอเจ็บปวดร้าวเมื่อเพ่งมอง
20 เมษายน, 2561

ต้นกำเนิด

คำบอกเล่าจากบรรพกาล ผลพิสูจน์ยาวนานผ่านยุคสมัย ต้นกำเนิดที่มาแห่งเภทภัย ล้วนมาจากภายในอัตตาตน
20 ธันวาคม, 2560

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ไกลห่างออกไป บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ใกล้เข้ามา เมื่อไหร่เราเป็นผู้พลาดพลั้ง
สักการะ
"เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพประสบการณ์การใช้งานของคุณ"