parallax background
 

เมื่อถึงวันลา

ผู้เขียน: นาโก๊ะลี หมวด: ชีวิตเบ็ดเตล็ด


 

เหลือเวลาอยู่สักเท่าไหร่
ที่จะได้เพาะสร้างทางชีวิต
ต่อเติมเสริมวาดบรรจงวิจิตร
เพียงทีละน้อยนิดก็งอกงาม

ว่าอยู่อย่างไรก็จะไปอย่างนั้น
แม้หวาดกลัวไหวสั่นต้องก้าวข้าม
เก็บเอาความมุ่งมั่นพยายาม
ดำเนินต่อไปในนามแห่งอารยะ

ณ ดินแดนอริยะมรรควิถี
รวบรวมเรี่ยวแรงมี ปัจจุบันขณะ
เฝ้าดูปรากฏการณ์ สภาวะ
นั่นอาจเป็นหนึ่งพันธะที่หลงเหลือ

ต่อติดเกาะตามทุกความเป็นไป
ทุกห้วงลมหายใจอุ่นเอื้อ
ในเคลื่อนไหวในนิ่งคอยจุนเจือ
ให้พบสงบเพื่อเมื่อถึงวันลา

ง่าย ไม่ง่ายใช่จะไม่อาจเอื้อม
โลกไหวกระทบกระเพื่อมก็ควรค่า
ใจยังเคลื่อนแรงยังขับทั่วกายา
เท่ากับทางแห่งปัญญายังทอดทอ

วางก็วางว่างก็ใช่วุ่นวายบ้าง
แม้เหงาเศร้าอ้างว้างไม่ระย่อ
อยู่เดี๋ยวนี้รู้เดี๋ยวนี้อาจเพียงพอ
นั่นย่อมได้เติมต่อหนทางธรรม

ทั้งปลดความหวังไว้ไม่คาดคั้น
กับเก็บความมุ่งมั่นอย่างลึกล้ำ
เพียงเรียนรู้และเรียนรู้แล้วกระทำ
เป็นไปอยู่ซ้ำซ้ำย้ำย่ำรอย

จนกว่าจะถึงวันที่ต้องอำลา
เพื่อจะได้กลับมาอย่างไม่ถดถอย
ที่สุดแห่งจุดหมายที่รอคอย
แม้เพียงแต่เล็กน้อยก็งอกงาม.....

13 พฤศจิกายน, 2560

ชีวิตอนิจจัง

การได้เห็นชีวิตของผู้คนและสรรพสัตว์แวดล้อม ทั้งที่เคยผูกพันรักใคร่ เคารพศรัทธา และไม่ใคร่ได้พันผูก เพียงแค่ผ่านพบและเคยเกื้อกูลกันในช่วงหนึ่งของชีวิตต้องมาตายจากไป
20 ธันวาคม, 2560

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ไกลห่างออกไป บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ใกล้เข้ามา เมื่อไหร่เราเป็นผู้พลาดพลั้ง
17 พฤษภาคม, 2561

มรดก

ผู้เฒ่าว่า พร้อมจะออกเดินทาง แม้หวาดหวั่นอยู่บ้างก็ตามแต่ ทุกสิ่งผ่านเนิ่นนานเฝ้าดูแล ถึงผูกพันจริงแท้ต้องอำลา