parallax background
 

ออสการ์ แมวธรรมดา
กับ
พรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา

ผู้เขียน: เอกภพ สิทธิวรรณธนะ หมวด: รีวิวสุนทรียะในความตาย


 

เมื่อถึงโรคสมองเสื่อมดำเนินมาถึงระยะท้าย ผู้ป่วยจะลืมอะไรต่อมิอะไร ลืมคำศัพท์ ลืมวิธีติดกระดุม ลืมคนรัก ลืมแม้แต่ตัวเอง
...แต่ไม่ลืมที่จะรักแมว

หนังสือเล่มนี้สำรวจโลกของผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมและญาติ โลกของสถานดูแลผู้สูงอายุ และโลกของผู้เขียน เดวิด โดสะ นายแพทย์ผู้สงสัยความสามารถของเจ้าออสการ์

แมวธรรมดาที่เดินป้วนเปี้ยนเข้าออกห้องผู้ป่วยระยะท้ายในสถานดูแลผู้สูงอายุสเตียร์เฮาส์

ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยทุพพลภาพความทรงจำและการรับรู้ตัวตน ท่ามกลางประสบการณ์ชวนหดหู่และเจ็บปวดนั้น มีแง่มุมให้เรียนรู้ มีแง่งามให้สัมผัสมากมายเหลือเกิน โดยเฉพาะเมื่อมีสัตว์เลี้ยงเช่นเจ้าออสการ์และผองเพื่อนเข้ายื่นตีนเป็นผู้ช่วยด้วยแล้ว การจากไปของผู้ป่วยก็กลับเป็นเรื่องไม่ยากเกินไปนัก

แม้หนังสือเล่มนี้จะกล่าวถึงแมวออสการ์ที่ไม่มีบทพูด แต่เราก็สามารถเรียนรู้การดูแลผู้ป่วยระยะท้ายจากครูออสการ์ได้ดีเหลือเกิน มันไม่เพียงสอนแพทย์พยาบาลให้รู้วิธีอยู่เป็นเพื่อนผู้ป่วยอย่างหมดใจ และให้มิตรภาพอันไร้เงื่อนไขเท่านั้น แต่การปรากฏและดำรงอยู่ของมันคือการเยียวยาและการน้อมใจให้ผู้ป่วยและญาติยอมรับความจริงของชีวิตได้อย่างอ่อนโยนนุ่มนวล มันสอนวิธีที่เบี่ยงเบนหันเหออกจากความทุกข์ และอยู่กับปัจจุบันขณะได้ในคราวเดียวกัน ไม่ต้องสงสัยว่าออสการ์คือธรรมาจารย์ของใครหลายคน

หนังสือเล่มนี้อธิบายปรากฏการณ์แมวบำบัดในสถานดูแลผู้สูงอายุและฮอสพิซได้เป็นอย่างดี ทั้งยังชี้ชวนให้ผู้อ่านเห็นความจำเป็นในการทำความเข้าใจธรรมชาติของการดูแลผู้ป่วยโรคสมองเสื่อม รวมถึงการเตรียมตัวเตรียมใจรับมือกับความสูญเสียประเภทนี้ที่อาจเกิดขึ้นได้กับทุกคน

สำหรับบุคลากรผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการพัฒนาระบบดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยระยะท้าย หนังสือเล่มนี้น่าจะช่วยเติมพลังในการทำงานของท่านได้มากทีเดียว

...และมันอาจช่วยให้วอร์ดของคุณมีแมวมาช่วยงานฟูลไทม์ได้อย่างน้อยก็สักตัวสองตัว

22 กันยายน, 2560

อาหารของแม่และข่าวร้าย

What’s for dinner, Mom? หนังนอกกระแสสไตล์ญี่ปุ่น เล่าเรื่องเนิบช้าแบบค่อยๆ เปิดเผยทีละประเด็นทีละเรื่อง ไม่เร้าใจแต่ชวนติดตาม ตัวเอกของเรื่องคือคุณแม่
5 เมษายน, 2561

บูโต การเดินทาง “ระหว่าง” รอยต่อ

บูโต (Butoh) หรือระบำแห่งความมืด (Dance of Darkness) เป็นการแสดง avant-garde ที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงต่อสาธารณชนครั้งแรกในปี 1959
17 เมษายน, 2561

ยายผีสาว : Ghostgirl

“การยึดติดกับอะไรบางสิ่งหรือใครบางคน คือการเชื่อดึงดันว่าสิ่งนั้นหรือคนนั้นจะเติมเต็มเราได้ การยึดติดทำให้เรามีชีวิต มันทำให้เราต่อสู้เพื่อรักษาสิ่งที่เรามีอยู่ หรือไขว่คว้าสิ่งที่เราต้องการ แต่บ่อยครั้งมันทำให้เราติดอยู่ตรงกลาง วิ่งวนเป็นหนูติดจั่น ชาร์ลอตต์ก็ติดอยู่เช่นกัน เรื่องนี้แน่ใจได้เลย”