parallax background
 

ก่อนเอ่ยคำอำลา

ผู้เขียน: นาโก๊ะลี ภาพ: Tartara หมวด: ชีวิตเบ็ดเตล็ด


 

ภาพปรากฏชัดเมื่อแดดสาย
กับสายลมพัดใบไม้ไหวฤดูหนาว
ใจหวั่นแหว่งวิ่นอยู่บางคราว
เผลอเจ็บปวดร้าวเมื่อเพ่งมอง

เวลานำพามาและพรากจาก
รักต่อก้านจากรากไม่ขาดพร่อง
ขุ่นเคืองขัดแย้งแล้วปรองดอง
นั่นก็เป็นครรลองตามปัจจัย

รฤกถึงวันอันดีงาม
มาไถ่ถามถึงความป่วยไข้
ด้วยปรารถนาขอบคุณ-ให้อภัย
ทุกดีงามทุกเลวร้ายที่ผ่านมา

ธรรมชาติชีวิตก็เป็นอย่างนี้
เกิด แก่ เจ็บคือวิถีอันคงค่า
กว่าความตายมาถึง อำลา
เพียงจากไปด้วยกล้าน้อมเผชิญ

ต่างคนต่างไปภาวะตน
หากไม่ใช่สับสนและผิวเผิน
ทั้งไม่ใช่ชะตากรรมความบังเอิญ
นั่นคือทางที่ต้องเดินอย่างแท้จริง

หนึ่งไปอย่างระทมทุกข์
ดิ้นรนหนีการรบรุกอันหนักยิ่ง
ผ่อนปรนเพื่อยังหวังจะช่วงชิง
ต่อเวลาประวิงไว้เนิ่นนาน

อีกหนึ่งไปด้วยความรัก
ทั้งหมดประจักษ์ในก้าวผ่าน
แม้อาลัยยังเข้าใจด้วยปัญญาญาณ
ซึ่งบ่มเพาะสืบสานจากบรรพชน

หรืออีกหนึ่งไปอย่างหมดจด
ไร้เรื่องราวทั้งหมด หลุดพ้น
เห็นโลก เห็นชีวิต ไร้ตัวตน
เป็นทางเอกให้สืบค้นก่อนจากไป

28 พฤศจิกายน, 2560

งานศพคนเป็น “ตาย” อย่างมีค่าเป็นอย่างไร?

สำหรับรูปแบบงานศพคนเป็นอาจเรียบง่ายมาก มีแค่การกล่าวถ้อยความในใจที่เจ้าของงานศพอยากจะพูดเท่านั้น หรืออาจจัดขึ้นในรูปแบบงานคอนเสิร์ต เป็นทริปเดินทาง
20 เมษายน, 2561

เมื่อถึงวันลา

เหลือเวลาอยู่สักเท่าไหร่ ที่จะได้เพาะสร้างทางชีวิต ต่อเติมเสริมวาดบรรจงวิจิตร เพียงทีละน้อยนิดก็งอกงาม
18 เมษายน, 2561

เสียงวิงวอนของเด็กน้อยในตัวฉัน

โปรดหยุดคุกคามฉันเสียที่ ด้วยความเก่งความดีและคำสอน แม้ถ้อยคำงามหมดจดทุกบทตอน แต่กัดกร่อนกำลังใจจนไร้ค่า