parallax background
 

ก่อนเอ่ยคำอำลา

ผู้เขียน: นาโก๊ะลี ภาพ: Tartara หมวด: ชีวิตเบ็ดเตล็ด


 

ภาพปรากฏชัดเมื่อแดดสาย
กับสายลมพัดใบไม้ไหวฤดูหนาว
ใจหวั่นแหว่งวิ่นอยู่บางคราว
เผลอเจ็บปวดร้าวเมื่อเพ่งมอง

เวลานำพามาและพรากจาก
รักต่อก้านจากรากไม่ขาดพร่อง
ขุ่นเคืองขัดแย้งแล้วปรองดอง
นั่นก็เป็นครรลองตามปัจจัย

รฤกถึงวันอันดีงาม
มาไถ่ถามถึงความป่วยไข้
ด้วยปรารถนาขอบคุณ-ให้อภัย
ทุกดีงามทุกเลวร้ายที่ผ่านมา

ธรรมชาติชีวิตก็เป็นอย่างนี้
เกิด แก่ เจ็บคือวิถีอันคงค่า
กว่าความตายมาถึง อำลา
เพียงจากไปด้วยกล้าน้อมเผชิญ

ต่างคนต่างไปภาวะตน
หากไม่ใช่สับสนและผิวเผิน
ทั้งไม่ใช่ชะตากรรมความบังเอิญ
นั่นคือทางที่ต้องเดินอย่างแท้จริง

หนึ่งไปอย่างระทมทุกข์
ดิ้นรนหนีการรบรุกอันหนักยิ่ง
ผ่อนปรนเพื่อยังหวังจะช่วงชิง
ต่อเวลาประวิงไว้เนิ่นนาน

อีกหนึ่งไปด้วยความรัก
ทั้งหมดประจักษ์ในก้าวผ่าน
แม้อาลัยยังเข้าใจด้วยปัญญาญาณ
ซึ่งบ่มเพาะสืบสานจากบรรพชน

หรืออีกหนึ่งไปอย่างหมดจด
ไร้เรื่องราวทั้งหมด หลุดพ้น
เห็นโลก เห็นชีวิต ไร้ตัวตน
เป็นทางเอกให้สืบค้นก่อนจากไป

9 พฤษภาคม, 2561

ภาระ สาระ

มีเรื่องราวมากมายให้กระทำ เป็นภาระที่ตอกย้ำท่ามยุคสมัย จากวันแรกผันผ่านแห่งวันวัย กับบางเหตุเภทภัย-สยบ ยอม
19 เมษายน, 2561

สู่ทางไปที่ไม่มีวันกลับ

ใช่ว่าไปแล้วจะไม่มีวันกลับ แม้เวลาผ่านเลือนลับพ้นสมัย สัจจธรรมดำรงเผยความนัย ว่าทางผ่านทางไปนั้นว่ายเวียน
20 ธันวาคม, 2560

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ

โลกนี้บาดเจ็บเสมอ บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ไกลห่างออกไป บางครั้ง บาดแผล ก็อยู่ใกล้เข้ามา เมื่อไหร่เราเป็นผู้พลาดพลั้ง