ระหว่างแสงสุดท้ายสนธยา
 สีสันตระการตาปรากฏสาย 
เป็นเส้นพาดขอบฟ้ากระทบประกาย 
แล้วหรี่ลงลับหายสู่รัตติกาล

เราเพียงสร้างขนบมากลบเกลื่อน
 แล้วก็แกล้งลืมเลือนบางความหมาย 
ปล่อยปละละเลยจนงมงาย
 ว่าอย่าพูดถึงความตาย อัปมงคล

โปรดหยุดคุกคามฉันเสียที่ ด้วยความเก่งความดีและคำสอน แม้ถ้อยคำงามหมดจดทุกบทตอน แต่กัดกร่อนกำลังใจจนไร้ค่า

เคลื่อนคลื่นโครงความดีวิถีชีวิต ย้ายตัวตนสู่สถิตสรวงสวรรค์ เป็นดินแดนมหัศจรรย์ หล่อหลอมคืนวันของผู้คน

เราจะได้กลับมาพบกัน ในข่ายใยสัมพันธ์ที่สืบสาย ทั้งการเปลี่ยนผ่านด้วยความตาย มิอาจลบความหมายจริงแท้

ไถ่ถามถึงแง่งามแห่งจิตวิญญาณ สืบสายจากบรรพกาลถึงปัจจุบันสมัย เป็นทางคดโค้งเคี้ยวไกลแสนไกล ความจริงมันสถิตนิ่งภายในตลอดมา