7 มีนาคม, 2561
แม่จากไปหลายเดือนก่อน
เหลือจอบเสียมผุกร่อนอยู่มุมสวน
สายลมฤดูแล้งก็แปรปรวน
พืชผักบางส่วนก็โรยรา
โปรดหยุดคุกคามฉันเสียที
ด้วยความเก่งความดีและคำสอน
แม้ถ้อยคำงามหมดจดทุกบทตอน
แต่กัดกร่อนกำลังใจจนไร้ค่า
ได้ยินเสียงของฉันบ้างไหม
อยากจะบอกเธอไว้ถึงปรารถนา
แม้ยังอ่อนด้อยในปรัชญา
อาจยังมีเหลือศรัทธาต่อชีวิต
เป็นเพื่อนร่วมเดินทางฉันได้ไหม
ใกล้,ไกลเพียงใดหรือพลาดผิด
หรือพบบ้างเสกสรร เนรมิต
ใคร่ครวญครุ่นคิดด้วยตัวเอง
โดยมีเธอเกื้อหนุนร่วมทาง
ปลอบโยนฉันบ่างอย่าเร้าเร่ง
มีเธออยู่ก็จะได้ไม่หวาดเกรง
ประคองก้าวไม่เครียดเคร่งคอยเกื้อกูล
โปรดหยุดคุกคามฉันเสียเถิด
ก่อนฝันบรรเจิดจะสิ้นสูญ
รักงดงามเพียงใดยังเทิดทูน
หล่อหลอมให้เพิ่มพูนและหนุนนำ
ด้วยการประจักษ์และเชื่อมั่น
เมื่อเธอรักอย่างสร้างสรรค์ลึกล้ำ
บอกกล่าวด้วยทั้งหมดที่มีทำ
มิใช่เพ้อละเมอพร่ำจนคร่ำครวญ
รักจะหล่อเลี้ยงเธอด้วยรักของเธอ
รักจะแบ่งปันให้ฉันเสมอพร้อมทุกส่วน
เท่าที่มีซึ่งรักมีทั้งหมดทั้งมวล
สัมผัสรักอาบไออวลเมื่อรักเป็น
28 กุมภาพันธ์, 2561
“การให้พื้นที่แก่ผู้รอดพ้นในการเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เลวร้าย บาดแผลในชีวิต เพื่อทำความรู้จักแง่มุมของผลกระทบ และยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น ไม่ต้องซ่อนเร้น ปกปิด เก็บกดอีกต่อไป ซึ่งต้องใช้ความกล้าหาญ เข้มแข็ง
17 พฤษภาคม, 2561
ผู้เฒ่าว่า พร้อมจะออกเดินทาง แม้หวาดหวั่นอยู่บ้างก็ตามแต่ ทุกสิ่งผ่านเนิ่นนานเฝ้าดูแล ถึงผูกพันจริงแท้ต้องอำลา
