header
 

หญิงสูงวัยยืนยันสิทธิ์ที่จะตาย
‘สัก’ อกซ้ายประกาศเจตนารมณ์

ผู้เขียน: กองสาราณียกร หมวด: ในชีวิตและความตาย


 

จอย ทอมกินส์ วัย ๘๑ ปี ตัดสินใจเด็ดขาดว่าไม่อยากฟื้นขึ้นมาในห้องฉุกเฉินในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อีกต่อไป หลังจากเคยทุกข์ทรมานใจที่เห็นสามีค่อยๆ ตายอย่างช้าๆ มาแล้ว

ต้นปี พ.ศ.๒๕๕๔ จอยแวะไปร้านสักและจ่ายเงิน ๕ ปอนด์ให้สักข้อความว่า 'Do Not Resuscitate' (ไม่ขอรับการช่วยฟื้นชีวิต) ที่หน้าอก เพื่อให้มั่นใจว่าหมอจะเคารพ ‘สิทธิ์ที่จะตาย’ ของตน
จอยยังสักตัวย่อ 'PTO' (please turn over) และรูปลูกศรไว้ที่ด้านหลัง เพื่อให้หน่วยแพทย์ฉุกเฉินจับเธอพลิกตัวและอ่านข้อความที่สักที่หน้าอก กรณีที่เธอหมดสติในท่านอนคว่ำ

“ฉันไม่อยากอยู่แบบตายทั้งเป็น แต่อยากตายไปเลยมากกว่า ถ้าเป็นเมื่อ ๓๐ ปีก่อนฉันอาจไม่คิดแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันอายุ ๘๑ แล้ว

“ทุกคนเกิดมาแล้วก็ต้องตาย ฉันไม่อยากอยู่ในสภาพผัก เคยคิดว่าคงอยู่ถึง ๗๐ เท่านั้น แต่วันนี้ฉันยังมีความสุขกับชีวิตดีอยู่

“ฉันกลัวว่าหมอจะหวังดีตามประสาหมอ และช่วยให้ฉันฟื้นขึ้นมาในขณะที่ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

“ฉันไม่อยากนอนอยู่บนเตียงเป็นชั่วโมง เดือน หรือกระทั่งปีก่อนตาย ไม่อยากให้ครอบครัวจดจำฉันในสภาพก้อนเนื้อ

“แม่สามีของฉันอยู่จนถึงอายุ ๑๐๖ ปี แต่ช่วง ๖ ปีสุดท้ายเธอทรมานมากและการตายน่าจะดีกว่าอยู่

“ฉันไม่อยากให้ใครรู้สึกไม่ดีเรื่องนี้ แต่ฉันตัดสินใจแล้วและจะไม่เปลี่ยนใจ ลูกสองคนก็เห็นด้วย ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่รักฉัน แต่เป็นเพราะทั้งสองคนรู้และยอมรับความปรารถนาของฉัน

“ฉันมีสติดี ไม่ได้อยากตาย แต่ก็ไม่อยากอยู่อย่างเจ็บปวดทรมาน”

จอยที่อาศัยอยู่ในนอร์โฟล์ก อังกฤษ และไม่ได้เป็นโรคร้ายอะไรนอกจากโรคข้ออักเสบ โรคเรโนลด์ (อาการเส้นเลือดส่วนปลายหดตัวผิดปกติจากความเย็น ทำให้มือเท้าซีด เย็น หรือชา) และเบาหวาน ทำงานเป็นเลขากองบรรณาธิการของนิตยสารฉบับหนึ่งในลอนดอน จนกระทั่งลาออกมาเลี้ยงดูลูกตอนอายุ ๒๗ ปี

มัลคอล์ม สามีของจอย เสียชีวิตในปี ๑๙๘๑ ขณะอายุ ๕๑ ปี หลังจากต่อสู้อย่างทรมานกับกลุ่มอาการคอนน์ที่เกิดจากต่อมหมวกไตทำงานหนักผิดปกติ นานถึง ๗ ปี

จอยบอกว่า ตอนแรกหมอวินิจฉัยอาการของมัลคอล์มผิดพลาด ทำให้การรักษาทั้งหมดล้มเหลว และสามีของเธอต้องตายอย่างช้าๆ และเจ็บปวดทรมาน

และปีนั้นเองที่จอยตัดสินใจว่า ไม่อยากให้เจ้าหน้าที่แพทย์ช่วยให้เธอฟื้นขึ้นมาจากสถานการณ์ฉุกเฉินทางการแพทย์
การตัดสินใจนี้ยังมาจากการเห็นแม่ พ่อ และแม่สามีทนทรมานก่อนตาย
นอกจากนั้น จอยยังได้แรงบันดาลใจจากพยาบาลคนหนึ่งที่สักข้อความเดียวกับเธอเมื่อปี ค.ศ.๒๐๐๓

โจ คาร์ทไรต์ โฆษกคอมแพสชัน อิน ดายอิ้ง เผยว่ามีประชากรเพียงร้อยละ ๔ ที่ ‘พกประกาศการตัดสินใจล่วงหน้าติดตัว’ เพื่อบอกว่าไม่ต้องการให้ช่วยฟื้นชีวิต
“การกระทำ เช่น การสักข้อความ DNR มาจากความกังวลอย่างลึกซึ้งว่า เจ้าหน้าที่แพทย์พยาบาลอาจไม่เห็นประกาศการตัดสินใจล่วงหน้าในสมุดบันทึกของผู้ป่วย
“สมาชิกของเราบางคนสวมสายรัดข้อมือ เขียนการ์ดไว้ในกระเป๋าสตางค์หรือกระเป๋าถือ ซึ่งทั้งหมดนี้มีข้อความแสดงเจตนารมณ์ดังกล่าวอยู่
“แต่บ่อยครั้งที่แพทย์ไม่เห็นประกาศนั้น ขณะที่แพทย์ในห้องฉุกเฉินก็คงไม่มีเวลามาค้นหาสมุดบันทึก
“คุณมีเวลาจำกัดมากก่อนที่ทีมแพทย์ฉุกเฉินจะช่วยให้คุณฟื้นขึ้นมาโดยที่คุณไม่ต้องการ และเมื่อนั้นหมายความว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
“เราแนะนำให้ทุกคนแจ้งกับแพทย์ประจำตัว และตรวจดูว่ามีสำเนาประกาศในบันทึกการรักษาพยาบาลเพื่อให้มั่นใจว่าความปรารถนาดังกล่าวจะได้รับการตอบสนอง”

จอยไม่ใช่ผู้สูงวัยคนแรกที่สักเพื่อรักษาสิทธิ์ที่จะตาย เมื่อปี ค.ศ.๒๐๐๓ ฟรานเชส พอลแล็ก ที่ขณะนั้นอายุ ๘๓ ปี สักข้อความ 'Do Not Resuscitate' ไว้บนหน้าอก และเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจของจอย

อดีตพยาบาลบอกว่า ที่ทำแบบนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้แพทย์หรือครอบครัวมีปัญหาจากการตอบสนองความปรารถนาของเธอและปล่อยให้เธอตายเมื่อป่วยหนัก

ฟรานเชสที่อาศัยอยู่ในแฮมเชียร์ อังกฤษ เล่าต่อว่าพกประกาศเจตนารมณ์ไว้ในกระเป๋าถือเป็นปี แต่สุดท้ายรู้สึกว่าวิธีนี้อาจไม่ได้ผลในกรณีฉุกเฉิน จึงเปลี่ยนมาสักแทน

------
จาก ASTV ผู้จัดการออนไลน์ ๕ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๕

[seed_social]
18 เมษายน, 2561

วิวาทะ (ล่าสุด) เรื่องการุณยฆาต

เจสสิกาเกิดที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา ในเดือนพฤษภาคม ๒๕๕๒ พร้อมกับความผิดปกติของหัวใจขั้นรุนแรง โดยมีอาการลิ้นหัวใจตีบตันและหัวใจห้องล่างพัฒนาไม่เต็มที่
20 เมษายน, 2561

มหาวิทยาลัยแลงคาสเตอร์ เปิดสอนปริญญาเอกด้านการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative care) เป็นแห่งแรกของโลก

มหาวิทยาลัยแลงคาสเตอร์ (Lancaster University) เปิดรับนักศึกษาปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการดูแลแบบประคับประคองเป็นแห่งแรกของโลก จำนวน ๑๖ คน ในปี พ.ศ. ๒๕๕๓
18 เมษายน, 2561

พลัดพราก…แต่ไม่พรากรัก

เพราะความป่วยและความตายไม่จำกัดว่าจะเป็นกับใคร อายุเท่าใด สมควรหรือไม่ เมื่อผู้ป่วยด้วยโรคระยะสุดท้ายคือเด็ก ความทุกข์ทรมานมิได้เกิดกับผู้ป่วยตัวน้อยเท่านั้น หากยังแผ่ลามไปถึงครอบครัว คือพ่อแม่ด้วย
หญิงสูงวัยยืนยันสิทธิ์ที่จะตาย ‘สัก’ อกซ้ายประกาศเจตนารมณ์
"เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพประสบการณ์การใช้งานของคุณ"