28 กันยายน, 2560
ผู้ป่วยเรื้อรัง ผู้ป่วยระยะสุดท้าย มีอารมณ์ฉุนเฉียว ขี้โมโห ถึงขั้นลงไม้ลงมือเวลาที่ไม่ได้ดั่งใจ เป็นปัญหาที่น่าหนักใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี บางคนเคยอารมณ์ดี
28 กันยายน, 2560
“เด็กเขานอนอยู่เหมือนหุ่นยนต์นิ่งๆ ไม่พูด ไม่คุย นั่งดูทีวี แต่พอเราลองชวนเขาคุย ชวนเขาเล่นก็เหมือนใส่ถ่าน เขาเล่น คุย วิ่งไปวิ่งมา มีชีวิตชีวา
24 ตุลาคม, 2560
การช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้จากไปอย่างสงบ นอกจากการให้ความสำคัญกับการดูแลผู้ป่วยทางจิตใจแล้ว การมีความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับภาวะทางร่างกาย
2 พฤศจิกายน, 2560
เช้าวันที่ฝนตก ฉันสะพายเป้ออกจากบ้าน เดินทางไปอบรมกับทีมเบาใจไขชีวิต (โครงการความตาย พูดได้ เครือข่ายพุทธิกา) ที่จ.สงขลา และจ.ปัตตานี ระหว่างที่ใส่รองเท้า เสียงแม่จากในครัวถามว่า “กินข้าวก่อนไหม มีกระเพาะปลา”
2 พฤศจิกายน, 2560
คุณป้าวัยหลังเกษียณนั่งรถเข็นในสถานดูแลคนชรา เคลื่อนไหวได้ช้าและอ่อนแรงจนต้องรับการป้อนข้าวป้อนน้ำ คุณป้ารู้สึกเหงาเพราะนานๆ ครอบครัวจึงมาเยี่ยมสักครั้งหนึ่ง
8 พฤศจิกายน, 2560
ตอนที่แม่ของฉันกำลังจะตาย ฉันกับญาติๆ มารวมกันอยู่กับท่านในวันสุดท้ายของชีวิต ไม่มีใครในพวกเราที่รู้เรื่องการช่วยคนให้เปลี่ยนผ่านจากโลกนี้ไปสู่โลกหน้าเลยแม้แต่คนเดียว แต่เราค่อนข้างมั่นใจว่าต้องการดูแลเธอที่บ้าน และเราทำตามที่คิด