เมื่อถึงโรคสมองเสื่อมดำเนินมาถึงระยะท้าย ผู้ป่วยจะลืมอะไรต่อมิอะไร ลืมคำศัพท์ ลืมวิธีติดกระดุม ลืมคนรัก ลืมแม้แต่ตัวเอง...แต่ไม่ลืมที่จะรักแมว

ตายเป็น หรือตายให้เป็น ตายให้ดีนั้นทำอย่างไร คุณหมออาทูล กาวานดี ศัลยแพทย์ชาวอเมริกันเชื้อสายอินเดีย ซึ่งทำงานอยู่ในโรงพยาบาลเมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา บอกเล่าในหนังสือ ตาย-เป็น หรือ Being Mortal ถึงกระบวนทัศน์ระบบสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยของสังคมอเมริกัน

เวลาสัมพันธ์กับสรรพสิ่งทั้งที่มีและไม่มีชีวิตเรื่อยมา แต่สำหรับชีวิตแล้ว นับตั้งแต่เริ่มต้นไปจนแม้วินาทีสุดท้ายก่อนจากลา ประสบการณ์ต่างๆ จากอดีตจนถึงปัจจุบันยังหวนคืนกลับมาให้นึกถึงจำได้เสมอ

ภาพบรรยากาศแสงอาทิตย์ลาลับ ท้องฟ้าสีแดงฉาน นกร่ำร้องกระพือปีกบินเป็นทิวแถวกลับไปนอนรัง ยังคงมัดตรึงใจผู้เขียนอยู่ทุกครา ราวกับเป็นเสียงเตือนบอกเราว่า หมดเวลาแล้วสำหรับวันนี้

ผมชื่ออาร์มาน โรแลง พ่อผมซึ่งเป็นเพื่อนของคุณขอร้องให้ผมช่วยนำจดหมายของคุณส่งให้น้องชาย ความจริงผมไม่อยากรับภารกิจนี้เลย คุณก็ตายไปแล้ว จดหมายของคุณจะถึงผู้รับหรือไม่ถึงก็ไม่น่าจะมีความหมายอะไร แต่เหตุผลที่พ่อบอกผมคือ...

ภาพบรรยากาศแสงอาทิตย์ลาลับ ท้องฟ้าสีแดงฉาน นกร่ำร้องกระพือปีกบินเป็นทิวแถวกลับไปนอนรัง ยังคงมัดตรึงใจผู้เขียนอยู่ทุกครา ราวกับเป็นเสียงเตือนบอกเราว่า หมดเวลาแล้วสำหรับวันนี้