47-0
 

สักการะย

ผู้เขียน: นาโก๊ะลี หมวด: ชีวิตเบ็ดเตล็ด


 

สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
เข้าไปสู่ความว่างทั้งหมดไม่มี
สัมผัสการบ่งชี้ สถานะ

เรียนรู้อะไรในเรื่องเล่านั้น
กาลเปลี่ยนแปรผัน-ผัสสะ
ก่อรูปรอยร่างระหว่างภาระ
ค่อยเก็บเกี่ยวสภาวะแห่งธรรม

อยู่ไม่อยู่ มีไม่มี อย่างนี้ว่า
เกิดคือก่อต่ออัตตาล่วงถลำ
สุขวิเศษ,ทุกข์ระทมคลี่ครอบงำ
เป็นกงกรรมถักทอสืบเรื่องราว

หลายทางเทียวแต่ไร้ทางระหว่างโลก
ประสานสอดร้อยโศกเมื่อบอกกล่าว
ยอมอย่างไร้เงื่อนไขทุกครั้งคราว
ทางจึงทอยืดยาวไกลออกไป

ตกตายอีกกี่ครั้งยังไม่สิ้น
ก่อนร้างไร้ฟ้าดินสุดสมัย
ปัญญาญาณบรรพชนมากเพียงใด
ดำรงอยู่ เคลื่อนไหวในจักรวาล

สักการะเพื่อนำพาตัวตน-ตน
สู่พลังแห่งหลุดพ้นมุ่งข้ามผ่าน
อาจต้องใช้เวลานับกาลนาน
เพียงเมื่อเริ่มคลี่บานก็น่ายินดี

สักการะจิตวิญญาณบรรพชน
แบบชีวิตอันหลุดพ้นโลกียวิถี
พ้นเกิดแก่เจ็บตาย มี-ไม่มี
นอบน้อมและพร้อมพลีธรรมบูชา

[seed_social]
13 พฤศจิกายน, 2560

ชีวิตอนิจจัง

การได้เห็นชีวิตของผู้คนและสรรพสัตว์แวดล้อม ทั้งที่เคยผูกพันรักใคร่ เคารพศรัทธา และไม่ใคร่ได้พันผูก เพียงแค่ผ่านพบและเคยเกื้อกูลกันในช่วงหนึ่งของชีวิตต้องมาตายจากไป
28 พฤศจิกายน, 2560

เสียงวิงวอนของเด็กน้อยในตัวฉัน

โปรดหยุดคุกคามฉันเสียที
 ด้วยความเก่งความดีและคำสอน 
แม้ถ้อยคำงามหมดจดทุกบทตอน 
แต่กัดกร่อนกำลังใจจนไร้ค่า ได้ยินเสียงของฉันบ้างไหม 
อยากจะบอกเธอไว้ถึงปรารถนา 
แม้ยังอ่อนด้อยในปรัชญา 
อาจยังมีเหลือศรัทธาต่อชีวิต
19 เมษายน, 2561

การสู้รบครั้งสุดท้าย

มีเวลาเหลืออยู่สักเท่าไหร่ ที่จะปล่อยความเหลวไหลให้ฟุ้งเฟื่อง พลังงานร่อยหรอและสิ้นเปลือง แสงชีวิตมลังเมลืองจะมะลาย
สักการะ
"เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพประสบการณ์การใช้งานของคุณ"